De haven van Le Havre, aan de baai van de Seine, zou een logisch doel kunnen zijn voor een geallieerde invasie, mochten die Normandië als doel kiezen. Zowel de Duitse als de geallieerde macht hadden hun ideeën daar over. De Duitsers besloten de monding van de Seine van zwaar overlappend geschut te voorzien. Rond Le Havre waren enorme kanonnen geplaatst. Aan de overkant van de baai, tussen de Seine en de Orne werden ook enorme complexen ingericht die de baai bestreken. De geallieerden waren op de hoogte van dit 'kruisvuur' punt en besloten dat in dit gebied niet geland zou worden vanuit zee. Dit wilde niet zeggen dat het geschut rond de baai geen gevaar zou opleveren tijdens D-Day. Het geschut had een dusdanig bereik dat het voor of tijdens de invasie van 6 juni, 1944 uitgeschakeld diende te zijn.

Onze tour loopt vanaf Honfleur tot Franceville-Plage. We volgen globaal de kustweg D 513 tot aan Houlgate die daarna via de D 400A overgaat in de D 514.

De defensie van de zuidoever, in het oosten, van de Seine monding begon bij Berville-sur-Mer waar twee 7,5 cm kanonnen waren geïnstalleerd in de zogenaamde Wn Trou 01 (Widerstandneste 01, sector Trouville). In Honfleur (Wn Trou 02) waren rond het havengebied enkele bunkers en kazematten gebouwd.

De eerste belangrijke geschutsopstelling lag bij Vasouy, enkele kilometers ten westen van Honfleur. Hier was Wn Trou 05 Marineküstenbatterie (MKB) Vasouy gevestigd vallende onder het commando van 9. Marine Artillerie Abteilung 266. Hier waren drie zware kazematten van het type M272 gebouwd. Hiervan was de constructie begonnen in de zomer van 1943 en afgerond aan het einde van dat jaar. In de kazematten werden 15 cm L/45 geplaatst.

Ten westen en iets in het achterland werd de vuurgeleidingsbunker, een Type M262, gebouwd. Ter bescherming voor aanvallen vanuit de lucht waren er drie 2 cm Flak 30 kanonnen aanwezig en een abri met een zoeklicht. Tijdens de D-Day landingen kon de batterij weinig actie ondernemen en er werd weinig vuur afgegeven vanwege dat de vijandelijkheden buiten het bereik van de batterij lag. In augustus 1944 moest de bezetting van deze stelling haar positie verlaten en trok zich terug op Le Havre. Enkele dagen later kwamen enkele duikers van de Kriegsmarine terug om de kanonnen op te blazen.

Waar en wat is er nog van terug te vinden? Neem vanuit Honfleur de D 513 richting Trouville in het westen. 200 meter voor men het bord van het dorp Pennedepie ziet is aan de rechterkant in een flits de enorme vuurgeleidingsbunker te zien. Parkeren is lastig maar is mogelijk aan de overzijde op een klein plekje.

De batterij is gelegen op privé gebied, maar een stiekeme duik onder het prikkeldraad door is beslist de moeite waard. De vuurgeleidingsbunker ziet er imposant uit. Er zijn nog twee geschutsbunkers M272 intact. De meest oostelijk gelegen kazemat is door springstof geheel verwoest. Dit moet met zo’n enorm geweld zijn geweest dat de andere twee van schrik maar zijn blijven staan. Een enorme krater en brokken beton liggen als stille getuigen over tientallen meters verspreidt.

Via een éénrichtingsweg door het centrum van Villersville bereiken we een kleine boulevard aan het strand van dit stadje. Aan de overzijde is Le Havre te zien.

Het strand hier was zwaar verdedigd, niet alleen door geschutsopstellingen, maar ook door obstakels op het strand. Hier stond het strand vol met zogenaamde 'Belgische poorten'. Deze verrijdbare hekken hadden scherpe bovenzijden die net boven de waterlijn stonden om de landingsvaartuigen open te scheuren.

Vanaf de boulevard raad ik een strandwandeling oostwaarts aan. Loop ongeveer 500 meter over het strand langs de steile klif. Na 250 meter is bij eb een wrak van een, mij onbekende, boot te zien. Op diezelfde hoogte ligt een enorm Blockhaus onder aan de klif. Deze is nog steeds voorzien van Duitse zwarte verf die de 'belijning' aangeeft van een aanbouw (nu verdwenen). Weer 250 meter verder liggen nog enkele kazematten. Deze behoorden tot het complex 'Trou 08 Cricqueboeuf'.

Centraal in het midden ligt een kazemat die op het eerste gezicht aangetast is door erosie, maar bij nadere beschouwing blijkt dit met opzet zo gecreëerd. Door zandzakken in de bekisting te plaatsten werd de illusie gewekt dat het een onderdeel van de achterliggende rotswand was. In deze bunker was een SK 4.7 cm Skoda 36(t) kanon geplaatst. We wandelen weer terug naar de boulevard van Virreville en vervolgen onze route westwaarts, richting Trouville-sur-Mer en Deauville. Hier zijn ook nog verschillende objecten te vinden (goed zoeken!). Voor meer informatie voor deze sector wijs ik graag op het (helaas Franstalige) magazine '39-45 Historica', (april-mei-juni 2000) 'Le Mur de L'Atlantique en Normandie' van de uitgeverij Heimdal. Deze zijn vooral te koop in de beter souvenirwinkels aan de Normandische kust. Ons volgende belangwekkende object is Mont Canisy.